Wystawa fotografii: „My Eyes, Your World” - Ami Vitale

2.10 - 31.10.2008
Stara Fabryka Drutu
ul. Dubois 22, Gliwice

Wystawa odbędzie się w ramach Gliwickiego Miesiąca Fotografii organizowanego przez Muzeum w Gliwicach.

Strona GMF: www.gmfoto.pl

Otwarcie wystawy odbyło się 2 października o godzinie 17:00

Odbyły się również  dwa spotkania autorskie - w Krakowie i Gliwicach.
22 października: Galeria Camelot, ul. św. Tomasza 17, Kraków; godzina 19:30.
23 października: Muzeum  Miejskie, ul. Dolnych Wałów 8a, Gliwice; godzina 19:00

Ami Vitale jest jednym z najbardziej uznanych współczesnych fotoreporterów młodego pokolenia. Jest laureatką wielu nagród, w tym World Press Photo (2003), nagroda dla najlepszej fotoreporterki firmy Canon (2003) oraz granta agencji Magnum Photos. Od lat specjalizuje sie w fotografii problematyki społecznej całego świata. Na wystawie zostaną zaprezentowane prace pokazujace sytuacje w Kaszmirze, zamieszki uliczne w stanie Gujarat w Indiach w 2002 roku i strefe Gazy.

Strona Autorki: www.amivitale.com

Ami Vitale o Kaszmirze i Gujaracie:

Gujarat
W lutym 2002 roku, Ahmedabad, miasto w stanie Gujarat, niegdyś sławne jako miejsce zamieszkania Mahatmy Gandhiego, stało się sceną jednych z tragiczniejszych aktów przemocy w Indiach ostatniej dekady. W odpowiedzi na okrutny atak muzułmanów na pociąg wiozący hinduskich pielgrzymów, czego efektem było 59 zabitych, wybuchła prawdziwa orgia przemocy, która zburzyła dotychczasowy porządek Indii. Tłumy rzuciły się na społeczność muzułmańską i zabiły setki, a może tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci. Tysiące mieszkańców opuściło swe domy, które zostały spalone. Zatargi ciągle są widoczne, ale już na mniejszą skalę, ale rany po tej tragedii, zgotowanej ludziom przez ludzi, jeszcze długo będą żywe.

Kaszmir
Kaszmir, osadzony w Himalajach między Indiami a Pakistanem, zwany był "rajem na ziemi" już od XVI wieku, kiedy to dynastia Mughalów odkryła to miejsce o pierwotnym pięknie i założyła tu swą letnią stolicę. Hindusi znaleźli tu schronienie przed prześladowaniami, przed kurzem równin i brytyjskimi kolonizatorami. Tu też znaleźli sposób na ominięcie prawa zakazującego obcym kupowania ziemi i budowali na przepięknych jeziorach pływające domy.
Dzisiaj Kaszmir bardziej znany jest jako jedno z niebezpieczniejszych miejsc na świecie, o zagrożeniu nuklearnym, niż jako miejsce wspaniałych himalajskich szczytów i wiekowego miłosierdzia. Główną religią regionu jest sufi, mistyczny odłam islamu, który łączy w sobie elementy buddyzmu i hinduizmu. Pejzaż usiany jest świątyniami różnych wyznań i często widzi się muzułmanów wracających na swych chudych szkapach z hinduskiej świątyni. Jeszcze dziś mieszkańcy Kaszmiru lubią się przechwalać, że w strasznym roku 1947, roku podziału pomiędzy Indiami i Pakistanem, w Kaszmirze nikt nie ucierpiał. W tym samym czasie, wzdłuż granicy, masakrowano całe pociągi ludzi. Tu nigdy nie było miejsca dla ekstremistów. Wielu uważa, iż jest to zasługą świętych sufi, którzy zawsze kładli nacisk na tolerancję i humanizm, i w związku z tym łagodnie wprowadzili islam na te tereny.
Niestety, te szlachetne uczucia zagubiły się gdzieś podczas wojen dwóch narodów o mały kawałek ziemi, leżącej jak perełka w tym niespokojnym regionie. Indie i Pakistan utworzyły własną politykę wokół wydarzeń w Kaszmirze, a rezultatem jest ponad 80 000 zabitych, głównie rodzimych mieszkańców, w ciągu zaledwie 15 lat konfliktu. Mieszkańcy Indii twierdzą, że Kaszmir jest integralną częścią ich kraju i że bez niego nie mogliby istnieć. Pakistańczycy z kolei mówią, że litera "K" w nazwie ich państwa oznacza Kaszmir i że nie przestaną popierać, moralnie i drogą dyplomatyczną, tamtejszych walk o niepodległość.

Srinagar
Letnia stolica Kaszmiru, wypełniona była niegdyś życiem i śmiechem. Obecnie jest zaniedbana i posiekana kraterami po pociskach.
Hotele zamieniono w koszary, zza potłuczonych szyb okiennych wystają lufy karabinów, a żołnierze mają zalożoną na oczy siatkę, która chroni przed odłamkami. Okalające góry, niegdyś bujne życiem, usiane cudnymi domkami w alpejskim stylu, stoją w milczeniu, patrząc jak wszystko wokół niszczeje i upada. Poezja tej wspaniałej kultury zdegenerowała się i jest tylko żałosnym zawodzeniem, a każdy kto tu mieszka jest zakładnikiem cierpienia. Przepaść, jaka powstała w ciągu wielu lat konfliktu wypełnia się ciałami młodych mężczyzn, a puste miejsca po nich zajmuje nowe pokolenie, które odwraca się od umiarkowanego islamu. Unikalna historia i kultura Kaszmiru widoczna jest tylko, kiedy spogląda się na minione lata pokoju. Dziś to prawie 700 000 mężczyzn w uniformach, stacjonujących w dolinie Kaszmiru oraz niekończąca się lista zabitych na pierwszej stronie dzienników.

Jedna wizyta to dla mnie za mało. Pobieżnie zapoznałam się z tym poetyckim regionem w listopadzie 2001 i chciałam więcej. Brnęłam więc przez pejzaż, perfekcyjnie wyszywany polami ryżowymi, które opadały kaskadami w stronę dolin jak delikatne schody. Popijałam herbatę z szafranu w ciepłym kaszmirskim domu lub kołysałam się spokojnie na jeziorze Dal w drewnianej łódce przypominającej gondolę, a zwanej tu "shikara". To miejsce wypełniło mnie uczuciem miłości i przywiązania. Chciałam zrozumieć Kaszmir i sięgnąć w głąb odbicia w spokojnej tafli jeziora. Góry odbijały się w niej idealnie, aż do momentu kiedy wiosło uderzało w wodę, a na odbiciu pojawiała się rysa, przypominająca, że wszystko jest inne niż się wydaje.
tłumaczenie: Inez Baturo

Projekt współfinansowany ze środków Urzędu miasta Gliwice

Współpraca:

Sponsorzy wystawy:

Patronat medialny:

fot. Michał Hein

fot. Krzysztof Piszczelok

fot. Jacek Krzemiński

WYSTAWA ZBIOROWA
"Mój świat, moja rzeczywistość"
"Mój świat, moje miasto"

11.04 - 27.04.2008
Stara Fabryka Drutu
ul. Dubois 22, Gliwice

Oba zbiory zdjęć są dokumentem zrealizowanym przez grupę niepelnosprawnych artystów z Osrodka Matki Bożej Uzdrowienia Chorych w Knurowie pod opieką Krzysztofa Gołucha i wolontariuszy (Marcina Liberskiego, Arkadiusza Goli, Adama Hiltawskyego, Krzysztofa Szewczyka i Staszka Heyda).

Autorami zdjec są: Krzysztof Wyszyński, Krzysztof Piszczelok, Damian Cięciek, Marek Skrzypek, Jacek Krzemiński, Henryk Pawełczyk, Janusz Przyklenk, Robert Mioduszewski, Michal Hein, Antoni Klon, Adam Sadlak. 

Krzysztof Gołuch pisze: "Projekty fotograficzne "Mój swiat, moja rzeczywistość" oraz "Mój świat, moje miasto" zostały zrealizowane przez grupę niepełnosprawnych artystów z Ośrodka Matka Boza Uzdrowienie Chorych w Knurowie. U podłoża powstania tych projektów brzmiało pytanie o świat widziany oczyma osób niepełnosprawnych. W projekcie "Mój swiat, moja rzeczywistosc" niepełnosprawni artysci ukazywali swój wewnetrzny, ośrodkowy świat, natomiast podczas realizowania projektu "Mój świat, moje miasto" swoim widzeniem rzeczywiśtosci fotograficy urozmaicili świat zewnetrzny, ukazując miasto, w którym żyja. Fotografie, które powstały podczas projektów nie były kadrowane. Zależalo nam, by w sposób najpełniejszy oddać atmosfere miasta widzianą oczyma niepełnosprawnych fotografów."

CAROLINA LIPES - "Abstrakcje"

6.11 - 2.12.2007
Galeria SMS
ul. Kaczyniec 17

Wystawa "Abstrakcje to debiut młodej fotografki portugalskiej, studentki wydziału sztuki na Uniwersytecie Beira Interior. Prezetnowane prace to subiektywne poszukiwanie abstrakcji w otaczającym autorkę świecie.

Wystawa zorganizowana w ramach "Gliwickiego miesiąca fotografii".

JACEK GĄSIOROWSKI - "Portrety"

6.11 - 2.12.2007
Palmiarnia w Gliwicach
ul. Fredry 6
Park Fryderyka Chopina

Delikatne, nasycone wrazliwością i miłością do ludzi porttrety wykonane średnioformatowym aparatem. Jak mówi autor: "Fotografuje ludzi, tych których znam - aby ich lepiej poznać. Tych, których nie znam - aby byli mi znani. Przełamuję lęk i wstyd, wyzwalam ludzi ze swych uprzedzeń. Pielegnuję ich obraz. Nie poruszam się w jednej tonacji, lubię efekt przypadku. Chętnie improwizuje."

www.gasiorowski.net

Wystawa zorganizowana w ramach "Gliwickiego miesiąca fotografii".

MICHAŁ ŁUCZAK - "Nikisz"

20.06 - 06.07.2007
Stara Fabryka Drutu
ul. Dubois 22, Gliwice

Prace Michała Łuczaka są subiektywnym zapisem śląskiej rzeczywistości, którą dzięki fotografii przybliża zarówno sobie, jak i nam – widzom. Pokazuje wynik osobistego spotkania z Nikiszowcem – niewielką górniczą dzielnicą Katowic, wybudowaną w 1912 r.,

Michał: „W Nikiszowcu żyli moi pradziadkowie, wychowywał się dziadek i babcia, a w latach pięćdziesiątych urodziła się, w mieszkaniu przy ulicy Odrowążów, moja mama. Ich wspomnienia z dawnych lat zainteresowały mnie na tyle, iż postanowiłem poświęcić dwa lata pracy fotograficznej na obserwacje codzienności w Nikiszowcu. Nikiszowiec jest górniczym osiedlem wybudowanym w latach 1908-1912 przez Towarzystwo Górnicze Spadkobierców Georga von Giesche. Powstało ono na terenie Janowa przy Kopalni Giesche (dzisiaj Wieczorek), w pobliżu szybu 'Nickisch', dla tysięcy pracowników. Jest to jedyne tego typu osiedle w tej części Europy. Projekt niemieckich architektów, braci Zillmann, to estetyczna spójność i jak na tamte czasy, najnowocześniejsze urbanistyczne rozwiązania. (...)”

Michał Łuczak urodził się w 1983 roku. Obecnie studiuje na Instytucie Twórczej Fotografii w Opavie (Czechy).

AGNIESZKA GOMOLLA, MARCIN GÓRSKI
"Twarze dzieci"

22.03 - 10.04.2007
Klub Pracowników Politechniki Śląskiej;
ul. Banacha 3, Gliwice

Charlie Chaplin powiedział kiedyś: "kto nigdy nie był dzieckiem, nie może stać się dorosłym". Fotografując dzieci mieliśmy ciągłe wrażenie, że one są już dorosłe – ten moment, gdy oczy dziecka próbują przeniknąć przez obiektyw i dotrzeć do duszy fotografa jest przejmujący i pozostawia w fotografie niezatarte wspomnienie. Oczywiście chwilę później dzieci wracały do swojej gry w dzieciństwo ignorując nas, fikając koziołki i strojąc sobie z nas żarty. Otoczeni na co dzień przez dzieci cały czas podejmujemy się karkołomnego zadania zrozumienia dzieci używając do tego aparatu fotograficznego.

Wystawa "twarze dzieci" jest próbą zatrzymania przez autorów chwil i zaklętych w nich emocji które są udziałem najmłodszych i najwdzięczniejszych, ale też najbardziej wymagających modeli. Zarówno Marcin Górski , jak i Agnieszka Gomolla zdecydowali się na pokazanie fotografii czarno białej – fotografii, która ich zdaniem, pozwala skupić się wyłącznie na tym co w zdjęciu najważniejsze. Każdy z autorów przygotował zdjęcia wykonane na materiałach analogowych. Wystawa składa się łącznie z 22 zdjęć wykonanych na średnim i małym obrazku.

Bohaterami zdjęć są dzieci zarówno z najbliższych rodzin autorów, dzieci znajomych i przyjaciół a także portrety uliczne.

Autorami wystawy są Agnieszka Gomolla oraz Marcin Górski. Zarówno Agnieszka jak i Marcin fotografowali dzieci "od zawsze" i wystawa ta jest owocem wspólnej pasji dokumentowania dzieciństwa. Temat wystawy został dobrany do zdjęć ,które wybrali wspólnie z własnych zbiorów.

MIKOŁAJ GRYNBERG - "Było, minęło"

20.03 - 4.04.2007
Galeria ZPAP "po schodach", Dom Plastyka, Rynek 6, Gliwice

Wiek XVIII był i minął dawno temu. Czasem powraca w pomysłach projektantów i scenografów. Najczęściej w teatrze. Rzadko jednak wraca się do niego w fotografii.

Fryzjerzy Jaga Hupało i Thomas Wolf wykonali peruki dla teatru muzycznego ROMA. Mikołaj Grynberg stworzył dla nich cykl fotografii wymykający się wszelkim określeniom czasu. Zdjęcia powstały w 2006 roku a ukazują dawno przebrzmiałą modę – „stare dzieje”.

Zdjęcia z tej serii można próbować nazywać fotografią modową, reklamową, na zlecenie. Jednak pomysł autora i forma wykonania wydają się przeczyć tym pierwszym etykietom. „Grynberg dla…” to projekt realizowany od 1998 roku. Kalendarze, które wykonuje Grynberg nie są pracami zleconymi, lecz jego autorskimi projektami. Pozostawiają wolność wyboru i tworzenia artyście, a obdarowanemu gwarantują niecodzienne prace, interesujący koncept i świetną zabawę. 24 powiększenia odpowiadają rytmowi kalendarza. Każdy miesiąc przedstawia ta sama osoba w dwóch ujęciach.

„Było, minęło” to projekt zamknięty, rok i cała epoka, które przeminęły. Tak jak przewracamy kolejne kartki kalendarzy, wszystko wcześniej czy później odchodzi w przeszłość. Za rok powstanie kolejny projekt „Grynberg dla...”.

„Było, minęło” to też charakterystyczna forma prac – powiększenia czarno-białe litowe, tak zwana fotolitografia. Technika powstała na samym początku istnienia fotografii. Prace wykonywanie nowoczesnymi aparatami, na współczesnych negatywach bardzo dobrej jakości, są kopiowane na papier przy użyciu tradycyjnych przepisów na substancje chemiczne utrwalające obraz. W ten sposób powstają duże kontrasty i efekt „starego zdjęcia”. Tym ciekawiej wygląda seria „Było, minęło”, jeśli zauważymy, że stroje i fryzury modeli pochodzą przecież z czasów jeszcze przed fotograficznych. [Joanna Kinowska]